Obłok drobnych kwiatów
Gipsówka z kwiaciarni to Gypsophila paniculata, po polsku łyszczec wiechowaty albo gipsówka wiechowata, z rodziny goździkowatych. Gatunek pochodzi z południowo-wschodniej i środkowej Europy, Kaukazu, Syberii, Mongolii i Chin, a rośnie na piaszczystych stepach i wapiennych glebach. Nazwa rodzajowa nawiązuje do upodobania do gipsu i wapnia.
Bylina ma zwykle od 40 do 80 centymetrów, w uprawie nawet do 120. Jej palowy korzeń sięga bardzo głęboko, dlatego starszych roślin prawie nie da się przesadzić. Dawniej korzenie bogate w saponiny służyły jako korzeń mydlany.
W Polsce dziko rosnące populacje są zagrożone i od 2014 roku objęte ochroną częściową, dlatego nie zrywaj gipsówki na łąkach i na stanowiskach naturalnych.
Samodzielnie i w bukiecie
Mocno rozgałęzione łodygi tworzą obłoki maleńkich kwiatów. Florystki używają gipsówki do wypełniania przestrzeni między większymi kwiatami i na brzegu bukietu. Duży bukiet z samej gipsówki jest piękny na ślub, na narodziny dziecka i jako lekkie podziękowanie. Z różami tworzy klasyczną parę, ale pasuje też do goździków, tulipanów i piwonii.
Znaną białą odmianą o pełnych kwiatach jest 'Bristol Fairy'.
Trwałość i suszenie
- Przytnij łodygi ukośnie i włóż do świeżej, czystej wody. W wazonie gipsówka stoi od jednego do dwóch tygodni.
- Często zmieniaj wodę. Zapach, porównywany do kwaśnego mleka, nasila się, gdy woda długo stoi.
- Do suszenia powieś mały pęczek główkami w dół w suchym, ciemnym miejscu. Po kilku dniach wysycha i wytrzymuje długo, na przykład w stroiku adwentowym.
Zwierzęta i skóra
ASPCA opisuje u zwierząt, które zjedzą gipsówkę, łagodne dolegliwości żołądkowo-jelitowe: wymioty i biegunkę. U ludzi roślina może wywołać wyprysk kontaktowy. Jeśli często wiążesz gipsówkę i masz wrażliwą skórę, noś rękawiczki.