Rodzaj z ponad dwoma tysiącami gatunków
Begonie rosną dziko w wilgotnych, ciepłych strefach tropików i subtropików, a najwięcej gatunków pochodzi z Ameryki Południowej. Nazwę nadał francuski botanik Charles Plumier, na cześć Michela Bégona, urzędnika na francuskich Antylach. Cechą rozpoznawczą są skośne, asymetryczne liście. Jako jedyna w Europie Środkowej poza domem wytrzymuje begonia Evansa (Begonia grandis), pozostałe gatunki nie znoszą mrozu.
Najważniejsze grupy
- begonia stale kwitnąca: niska, z mnóstwem drobnych kwiatów, do rabat, skrzynek i donic
- begonia bulwiasta: duże, często pełne kwiaty i bulwa, która zimą odpoczywa
- begonia elatior: kwitnąca roślina doniczkowa na parapet
- begonia królewska: ceniona za wzorzyste liście, kwiaty są drugorzędne
Każdy kwiat jest albo męski, albo żeński, a oba typy rosną na tej samej roślinie. Żeńskie poznasz po trójkątnej, oskrzydlonej zalążni pod kwiatem.
Jak uprawiać begonie
Większość begonii woli półcień, bo ostre południowe słońce przypala liście. Dlatego dobrze czują się na północnych balkonach i w zacienionych zakątkach podwórka. Podlewaj umiarkowanie, przy korzeniu, a nie po liściach, żeby uniknąć mączniaka. Zastój wody szybko powoduje gnicie bulwy.
W Polsce wysadzaj je na zewnątrz dopiero po zimnych ogrodnikach w połowie maja. Bulwy begonii bulwiastej wyjmij przed pierwszym przymrozkiem, osusz i przechowuj w chłodzie, w lekko wilgotnym piasku.
Begonia a zwierzęta
ASPCA uznaje begonię za szkodliwą dla psów, kotów i koni. Odpowiadają za to szczawiany wapnia, których najwięcej jest w częściach podziemnych. U psa i kota pojawia się ślinotok i wymioty, a duże ilości mogą uszkodzić nerki u zwierząt gospodarskich. Nie zostawiaj więc bulw na wierzchu. Przy podejrzeniu zatrucia zadzwoń do lekarza weterynarii, a przy zatruciu człowieka do ośrodka toksykologicznego lub pod numer 112.