Żółty kwiat łąki
Jaskier ostry, nazywany również pryszczeńcem, jest w Polsce bardzo pospolity na całym obszarze kraju. Rośnie na łąkach, pastwiskach i przydrożach, najchętniej na wilgotnych, gliniastych i żyznych glebach zasobnych w azot. To bylina o wysokości od 30 do 90 centymetrów. Kwitnie najintensywniej od maja do lipca, ale pojedyncze kwiaty mogą się pojawiać aż do jesieni.
W ogrodzie bywa niechcianym gościem, bo rozprzestrzenia się dość szybko. Na łące kwietnej należy do gatunków typowych i dostarcza pożytku owadom. Jeśli chcesz go tam zostawić, kosisz dopiero po wysianiu nasion, w lecie.
Jak go rozpoznać
- Wyprostowana, rozgałęziona łodyga owłosiona przylegającymi, miękkimi włoskami.
- Liście odziomkowe dłoniasto 5-dzielne, łodygowe trójdzielne i wąskie.
- Pięć błyszczących, żółtych płatków i żółtozielony kielich.
- Z kłącza wyrastają grube korzenie.
Nazwa gatunkowa acris znaczy ostry i nawiązuje do piekącego soku.
Trujący, ale nie w sianiu
Jak wszystkie jaskry, jaskier ostry zawiera ranunkulinę, z której przy rozgnieceniu powstaje drażniący protoanemonin. Bydło go nie zjada, dlatego na pastwiskach rośnie coraz liczniej. W sianie, po wysuszeniu, roślina traci własności trujące.
Jeśli jaskier ostry pojawia się w trawniku, wycinaj go razem z korzeniem, w rękawicach. Na łące kwietnej możesz go zostawić, a koszenie przesuń na czas po wysianiu nasion, by roślina mogła się odnawiać.
Dla ludzi i zwierząt
ASPCA zalicza jaskry do roślin trujących dla psów, kotów i koni, a objawami są wymioty, biegunka, ślinotok i owrzodzenia w pysku. Sok może też podrażnić wrażliwą skórę, więc przy zrywaniu załóż rękawice. Gdy dziecko zjadło części rośliny, zadzwoń pod numer 112 lub do ośrodka toksykologicznego.